Waar is Mario nu?



16.9.2019 Motor wordt ingekrat.

 


 
7.9.2019

 


 
 
 

Deel 7, 7.9.2019

Met de woorden “ik ga er voor” sloot ik laatste keer af. Zoals veel dingen hier in Afrika pakt het toch anders uit dan gepland.
Met behulp van Timothee zou ik te horen krijgen hoe ik het extreem moeilijk te bemachtigen visum voor Nigeria te pakken zou kunnen krijgen. Tot ‘s avonds laat met hem zitten appen over de te volgen procedure zoals hij het vorig jaar zelf ook heeft aangepakt.
In het kort komt het er op neer dat ik terug moet naar de hoofdstad van Burkina Faso en me daar in moet laten schrijven bij de universiteit als student. Met deze documenten naar het hoofdkantoor van de policia, daar een ambtenaar zo ver zien te krijgen dit onwaarschijnlijke bewijs met een door mezelf illegaal aangeschafte stempel af te laten stempelen en te ondertekenen. Van daaruit met een uiterst geloofwaardig gezicht naar de ambassade, in de hoop dat ze mijn grijze baard als nieuwe studentenlook aanzien, en me een Afrikaans studentenvisum willen geven. Nou, dat ging ‘m niet worden.
Toen hier maar eens een motorzaakje bezocht in de hoop dat die enige connecties hadden in Nigeria en me advies konden geven. Het enige wat ze voor me konden doen was om me illegaal voor 300.000 crf achter in een busje incl. motor in Nigeria te droppen. Geen visum geen invoerpapieren van de motor dus dat ging ‘m ook niet worden.
Eind van de dag contact gezocht met een motorclub in Nigeria. Heb hen verteld dat ik freelance journalist ben en tijdens mijn rondreis een stuk schrijf voor een Nederlands motorblad over motorrijden in Afrika en dat ik hen daar graag over wilde interviewen. De papieren hiervoor heeft Tonnie, mijn back-up in Nederland, voor me in elkaar geplakt en geknipt in zowel Engels als Frans voor gebruik in meerdere landen. Prachtig geregeld en de motorclub stuurde me al snel een perfecte invitatiebrief voor het interview ondertekend door de president generaal van de club. Kan niet meer fout zou je denken. Uiteindelijk een km. of 4 gelopen om een bedrijf te vinden met een printer zodat ik al m’n documenten uit de Whats App af kan laten drukken. Jammer genoeg heeft Samsung vanaf de hier nog niet verkrijgbare 9plus de kabelaansluiting niet meer universeel dus moest ik eerst terug naar m’n hotelkamer voor een kabeltje.
“Kan niet meer mis”, nou vergeet het maar want de Nigeriaanse ambassade hier in Togo heeft nergens een boodschap aan, weigert al mijn papieren en houdt voet bij stuk: geen inwoner van west Afrika, geen visum. Wanneer je denkt dat het niet complexer kan worden hoor ik vanochtend hier van de hotelbazin dat Nigeria zijn grenzen met Benin tot minimaal 28 september helemaal heeft gesloten. Dit onder de noemer om het smokkelen van rijst en gebruikte auto’s tegen te gaan maar in werkelijkheid proberen ze op deze manier criminelen en wapeninvoer onder controle te krijgen. Reizigers worden te voet doorgelaten maar moeten hun voertuig achter laten. Hoe Afrikaans wil je het hebben?
Cedric, een in Senegal wonende Engelsman, werkzaam voor het agricultuur adviesinstituut van de EU, heeft wel begrip voor de situatie. Hij loopt dagelijks tegen dit soort plotseling in het leven geroepen acties aan. Ieder Afrikaans land doet los van de andere landen z’n eigen ding zonder enig overleg. Daarbij spelen persoonlijke en ministeriële vooroordelen en de vetes tussen de landen onderling een belangrijke rol. Hij zegt “als wij vandaag afspraken maken met de overheid zijn ze morgen door hen alweer ongedaan gemaakt en kun je gewoon weer opnieuw beginnen”. Automatisch kwamen we toen uit bij de Brexit van zijn thuisland. Eigenlijk, zegt hij, kun je dat het best vergelijken met de situatie hier. Waarom deel uitmaken van 1 groot systematisch systeem wanneer je ook onafhankelijk je eigen zaakjes op je eigen manier kunt regelen zonder rekening te hoeven houden met de mening of belangen van andere landen. Op mijn vraag wat de uitkomst van een nieuw referendum zou zijn blijft ie me het antwoord schuldig. Zelfs binnen zijn eigen familie ontstaan er ruzies over het wel of niet aanblijven in de EU dus het kan alle kanten op.
Na de ontgoocheling op de ambassade besloten morgenochtend Togo te verlaten. Een verblijf in Togo wat op zich zeker geen straf was. Alleen jammer van het regenseizoen, want als het hier regent dan regent het ook echt en staat binnen no time alles blank (zie foto). Verder is het prima vertoeven hier. Heb op de fetisj voodoo markt een rondleiding gehad en ben nu op de hoogte van alle ins en outs van voodoo. Het gaat niet zozeer over het prikken van tandenstokers in poppetjes maar is meer een bescherm- en genezingsproces van lichaamsdelen van dieren die mensen dan behoeden voor van alles en nog wat. Heb je likdoorns, loop dan met een apenstaart om je nek, zo iets (zie foto). Voor Jacqueline een attribuutje laten wijden door een voodoo priester zodat ze de rest van haar leven veilig kan reizen.
Op m’n wandeling terug toch wel wat geschrokken van de manier waarop de rioolmedewerkers hier hun arbeid verrichten. Niks geen slurpvrachtautootje, nee, gewoon je laarzen aan, broek oprollen, deksels er af en scheppen maar. De volle emmer wordt door je collega aangepakt en omgekieperd in een pick-up die op zijn beurt weer staat te lekken op straat. Het riool hier bestaat uit een circa 50 cm brede en diepe betonnen goot, afgedekt met betonplaten voorzien van grijpgleuven, en is gewoon onderdeel van het trottoir. Daar waar geen trottoir ligt is er ook geen riool.
Nu zie ik tot m’n schrik dat om de haverklap iemand z’n behoefte staat te doen op straat boven het riool in de hoop dat het merendeel via de gleuf naar binnen verdwijnt. De natte en vette plekken waren me al eerder opgevallen maar nooit bij stilgestaan waar ze vandaan kwamen. Vele, vele kilometers heb ik al gewandeld. Vanaf nu gaan mijn schoenen niet meer mee m’n tentje en tas in en reizen los op de bagage mee op de motor (zie foto).
Onderweg reed een van de medewerkers van het hotel me voorbij. Hij draaide om, parkeerde z’n brommer en kwam me een hand geven en bedanken voor mijn verblijf omdat ie gehoord had dat ik morgen ochtend zou vertrekken. Waar maak je zoiets nog mee?


Via 4x4 Marokko had ik vernomen dat hoe dichter je bij het land bent waar je naar toe wilt hoe groter je kans op een visum is. Op weg dus naar Benin, waar ik snel zaken moet doen want mijn visum daar is nog maar een paar dagen geldig. Aangehouden worden zonder geldig visum betekent daar gewoon de bak in en dat wil je niet.
Dat "snel" dat kun je hier in Afrika helaas wel vergeten. Enkele uren zitten wachten met al mijn papieren bij de Nigeriaanse ambassade in Benin. Uiteindelijk komt er een klerk vertellen dat ik over 2 minuten naar binnen geroepen word, drie kwartier later zegt ie dat het nu niet lang meer zal duren en na een half uur ben ik daadwerkelijk aan de beurt. De ambtenaar heeft duidelijk haast want is kort en bondig. Niet onder de indruk van de journalist voor hem zegt hij dat voor mij de enige optie is in Nederland een visum voor Nigeria aan te vragen. Ik leg hem uit dat dat visum maar 2 maanden geldig is en met de motor vanuit Nederland redt je niet in 2 maanden. Geen boodschap aan en geen enkel begrip voor mijn situatie wuift ie me met veel handgebaren weg uit z’n kantoor.
John, m’n hotelbaas, is een kanjer. Hij runt hier een hotel in Contonou zonder restaurant. Voor mij laat ie ‘s ochtends de hotelknecht naar de bakker rijden voor croissants en ‘s avonds naar de haven voor verse vis. Dit spul word dan afgegeven bij de woning van zijn vrouw die op haar beurt voor mij ontbijt en avondeten klaar maakt wat dan weer met brommerkoerier naar het hotel gebracht word. Echt geweldig om mee te maken. John maakt zich enorm kwaad over de stugheid van de ambassadeur. Hij kruipt in de telefoon en komt de volgende dag met een oplossing. Eerst een visum aanvragen voor Kameroen. Wanneer je dat in je paspoort hebt krijg je daarna gemakkelijk een visum voor Nigeria. Hij z’n vriend gebeld, met z’n drieën in de auto naar de ambassade van Kameroen.
Nu gaat het financieel niet zo goed met Kameroen want de ambassade bevond zich op de tweede verdieping van een slooppand. Na gefouilleerd te zijn krijgen we alle drie een tuinstoel in ons handen gedrukt die we mee mogen slepen naar boven waar de overloop word omgetoverd tot wachtkamer. Na een half uurtje mogen we naar binnen en daar zit een duidelijk veel te vlezige ambtenaar die in het frans de discussie aan gaat met John en zijn vriend over waarom hij een visum voor Kameroen zou verstrekken. De uitleg van John is ogenschijnlijk aantrekkelijk genoeg want de ambtenaar pakt een schrijfblok en begint te rekenen. 100.000crf en 30.000crf extra voor de invitatiebrief die de ambtenaar zelf moet schrijven. Woensdag om 1700u ligt m’n paspoort met stempel er in klaar als ik tenminste beloof daar waar nodig in Kameroen me door de politie door onveilige gebieden laat begeleiden. Een duidelijk staaltje van zakkenvullerij maar ja wat wil je als je naar Nigeria wilt.
Dan kan ik donderdagochtend nog net naar de Nigeriaanse ambassade want dat is m’n laatste dag dat ik in Benin mag verblijven. John had beloofd me weer te brengen dus om 1600u stuur ik ‘m een app waar ie blijft. Krijg vrolijk een berichtje van ik neem nog even een bad en dan kom ik. Oehhh. Hoe Afrikaans kun je het meemaken. Op hete kolen bang dat we 1700uur niet redden en je zult zien dat ze gesloten zijn als we daar aankomen. Pffff 3 minuten voor 5 stoppen we voor de ambassade. Zie je wel zij John we zijn ruim op tijd.
Al met al wel een visum voor Kameroen maar ook hier geen begrip voor op de Nigeriaanse ambassade. Geldt alleen voor inwoners van Afrika krijg ik te horen. Alle moeite en kosten dus voor niets geweest. Het Kameroen visum is eenmalig en korter dan 30 dagen geldig dus aanvraag in Nederland met mijn 2e paspoort is ook geen optie meer. Ook krijg ik nu te horen dat wanneer het wel was gelukt ik vast zou lopen bij de democratische republiek Congo waar ik ook niet omheen kan en waar de aanvraag voor het visum vanuit Kameroen tot 3 maanden kan duren.
Nu heb ik op mijn trip al vele obstakels waaronder rotsen, kuilen, planken en boombruggetjes genomen zonder problemen. Waarschijnlijk uit frustratie laat ik bij het hotel de motor bij het oprijden van een stoepje uit m’n handen glippen en val. Remhandel gebroken. Gelukkig nog al wat spulletjes bij dus noodreparatie doen en dan maar terug naar Togo waar m’n visum in ieder geval nog even geldig is (zie foto).
Ben er niet echt rouwig om om Benin te verlaten. M’n beeldvorming van het land werd bepaald door de dag ervoor. Ik had besloten een strandwandeling te maken van ca. 10 km. langs de gehele boulevard. Nu zijn de stranden in Contonou vrijwel verlaten op hier en daar wat vissers na. Gezwommen word er niet, waarschijnlijk vanwege de wetenschap dat alle riolen op zee uitkomen. Lopend langs het water word ik aangehouden door 2 gasten. 1 probeert m’n telefoon af te pakken en de ander blijft maar om “l’argent” roepen. Heb ze van me afgeduwd en iets beloofd in het Engels waarna ze gelukkig afdropen. Jammer dat zo iets je beeldvorming van een land bepaald.
Aangekomen in Togo ben ik hier na ontvangst van een adres via Tonnie naar OMA shipment gereden. Daar gesproken met Gaston, die gaat proberen of ie een zeevracht kan regelen naar Namibië voor de Honda. Hij gaat op zoek naar een deelvracht want een hele 20 voet container is veel te prijzig. Het is hier nu vrijdag 17.30u en ik heb jammer genoeg nog niets van hem gehoord. Zal dus wachten worden tot maandag. Ga vanavond dan ook maar een paar routes uitstippelen om dit weekend lekker zonder bepakking opnieuw te kunnen gaan genieten van Togo.
Ik ga er dus nog steeds voor, alleen als we het voor elkaar krijgen een stukje over water omdat het over land momenteel gezien de situatie gewoonweg niet mogelijk is.

 
 
 
 
Deel 6, 29.08.2019

Vandaag na wederom een uitdagende piste de grens met Mali overgestoken. Ondanks de lange strijd die daar afgelopen jaren heeft plaatsgevonden is daar weinig van terug te zien. Mali staat bekend als een van de armste landen in de wereld maar nog nergens zijn de wegen zo goed geweest als hier. De gehele infrastructuur word momenteel onder handen genomen en het lijkt er op dat de gehele bevolking hier aan mee werkt. Vergis je niet: wanneer in Nederland een weg aangelegd wordt staan er tientallen bulldozers, vrachtwagens en asfaltmachines klaar. Hier doen ze het met ongeveer 1 procent daarvan en niemand heeft haast.

Eindelijk op deze goede asfaltwegen de locals met hun brommertjes eens voorbij kunnen scheuren, nadat ze me afgelopen tijd op de voor hun bekende pistes het snot voor de ogen reden. Ze zijn duidelijk aan zand en gravel gewend en lezen de weg anders dan ik.

Al snel weer een "small" Engels sprekende local gevonden die me aan een nieuwe simkaart kon helpen zodat ik ook in Mali contact met het thuisfront kon houden. Wat verder opvalt is dat het vuilnis in de leefgebieden veel minder is dan in de voorafgaande landen. Kwestie van mentaliteit zegt men hier. Vuilnis word niet opgehaald maar er word anders en bewuster mee omgegaan.

Vanwege de aanhoudende dreiging en vele waarschuwingsborden voor mijnenvelden heb ik Mali al snel weer verlaten en omgeruild voor Burkina Faso. Aan de grens word alles wat onvriendelijker en meer autoritair dan ik hiervoor gewend was. 6 posten heb ik moeten passeren waarbij alle douaniers, policia, gendarmerie enz. heel duidelijk aanwezig waren met van magazijnen voorziene automatische geweren. Alles in de hoogste staat van paraatheid en geen tijd voor grapjes hier. De sfeer was beduidend vijandelijk. Er is duidelijk sprake van een alarmfase voor het leger en de policia in de grensstreken.

Toen ik dan ook de dag erop een schitterende piste naar het zuiden had gereden bleek het gebied waar ik olifanten wilde bezichtigen hermetisch afgesloten door het leger. Ook de bevolking is hier minder uitbundig. Mogelijk vanwege mijn huidskleur, maar vaak voel ik een argwanende blik in plaats van de openheid die ik hiervoor ervaren heb.

Onderweg naar Ouagadougou uitgekeken naar een idyllisch wildkampeerplekje. Een prachtige plek gevonden aan een watertje midden in de bush (foto). Idyllisch was het zeker, totdat het donker werd en de gehele kikkerbevolking van die plas hun concert ter ore brachten. Jezusmina, wat een kabaal kan zo’n kolonie van die groene beesten maken. De dag erop de hoofdstad bereikt en me hier genesteld in een hostel. Al m’n klamme natte spullen hier opgehangen, wat na drie dagen regen zeker geen overbodige luxe was. Morgen hier m’n visum voor Ghana proberen te regelen zodat ik via een veilige route langs de zuidkust richting Benin en Nigeria kan.

Helaas dacht de ambtenaar op de ambassade, die overigens achter dik plexiglas zat, hier anders over. No invitation, no visum. Dan maar vanuit Burkina Faso rechtstreeks naar Togo en daar dan de kustroute oppakken. Tijdens m’n wandeling vanuit de ambassade terug naar het hostel wordt ik uiterst onvriendelijk en bedreigend bejegend door 2 militairen met geweer in de aanslag. Die vonden dat ik daar met m’n google maps in m’n hand niets te zoeken had en ik werd gedwongen een andere route te kiezen. Al met al had ik, zeker na de gesprekken met Ali in Senegal, Burkina Faso hoog op m’n lijstje staan maar is me dit land enorm tegengevallen. Mede namens de oneindige wegblokkades door policia of leger. Vaak kon ik door heel vriendelijk te zwaaien gewoon doorrijden maar net zo vaak werd ik met veel kabaal teruggefloten en moest ik alsnog al m’n papieren weer tonen. Enkele keren zelfs wilde ze dat ik m’n tassen uit zou pakken. Wanneer ik dan m’n foto’s van de tent liet zien en de afbeelding van de route die ik in de planning had mocht de bepakking vaak dicht blijven. Wel wilden ze m’n telefoonnummer in Nederland want iedereen wil de Honda kopen als ik terug ben van m’n reis.

Maar eens kijken of Togo beter bevalt. Ondertussen heeft de hostelknecht net voor de hoosbui m’n kleren die ik onder de douche gewassen had van de waslijn afgehaald zodat ik alles weer droog in kan pakken. Chapeau jongen, goed bezig. Nu nog snel een cheeseburger bij hem besteld. Je wil niet weten hoe ik daar naar uitgekeken heb, en om het Oer-Hollandse gevoel compleet te maken bestel ik er tegen al m’n principes in ook nog een Heineken bij.

Als avondeten in het Hostel een Japanse saté op. Nou dat heb ik geweten. Jack Nicholson zei ooit in een van zijn films: "never trust a fart when you are over 60 years old". Nou ben ik nog net geen 60 maar ik had zijn raad beter ter harte kunnen nemen. Verder heel de nacht nog aan het schijt gestaan.

Voor de zekerheid maar een rol wc papier van het toilet gejat om niet net als de locals de kont met m’n hand af te vegen onderweg.

Op naar Togo. Het land van de Voodoo. Ruim 59 procent van de bevolking schijnt voodoo aanhanger te zijn dus ben benieuwd wat dat brengt. Togo is duidelijk een land op zich. Mede door z’n onafhankelijkheid maar zeker ook door de natuur. De bebossing word minder dik en lager. Hierdoor doet het landschap veel vriendelijker aan en verandert langzaamaan in savanne.

Die vriendelijkheid zie je ook meteen weer terug bij de bevolking. Niks geen argwaan meer. Dit begon al bij de grens waarbij iedereen z’n uiterste best deed Engels te spreken en me van A tot Z heel behulpzaam door het  kantorenritueel heen hielp.

Hierna voor de duisternis die hier al om 18.30u invalt een plekje voor m’n tent gevonden. Nog voor ik van de motor af stap stopt Kokou, een local die toen hij hoorde dat ik m’n tent op ging zetten me meenam naar z’n huis en de binnenplaats aanbood als kampeerplek. Ik denk dat hij me geroken heeft want ik moest van hem gebruik maken van zijn douche en ondertussen had ie mijn overhemd al met de hand gewassen. Echt een verademing t.o.v. de dagen hiervoor. Het huis stelde niet veel voor maar wat met name opviel was dat alles schoon was. Togo is duidelijk niet zo smerig als verschillende landen hiervoor. Geen vuilnis op straat en iedereen houd z’n eigendom een beetje bij. Geeft toch meteen een heel ander beeld. Heeft dan toch met de onafhankelijkheid te maken waarbij de bevolking, zoals ze zelf zeggen, deze onafhankelijkheid ook uit wil stralen en koesteren. Van overheidswege wordt er dan ook duidelijk hard gewerkt aan rioleringen, wegen e.d. maar het gaat langzaam en er is nog heel veel te doen.
‘s Avonds met behulp van m’n Ned-Frans vertaalboekje nog lang zitten kletsen met Kakou over zijn ideeën voor het land.
Op internet een nationaal park gevonden in Togo waarbij ook een kampement zou zijn. Google maps gaf een route aan van 250km. waarvan de laatste 55 een piste. Wat wil je nog meer, dat moest een mooie dag worden. Aangekomen in het kampement werd me meteen aangeboden de olifanten te bezoeken. Hiervoor moesten we een riviertje oversteken en aan de overkant begon het reservaat met enkele olifanten die aaibaar waren en daar verzorgd werden. Nou ik kan je verzekeren, ik heb al best wat olifanten gezien in m’n leven, maar als je ze dan echt in de natuur ziet en ze aan kunt raken doet dat wel iets met je. (foto)
Gelijk voor de volgende dag een safari geboekt om het hele reservaat te bekijken. Geen olifanten meer gezien maar wel zebra’s, gnoes, buffels, krokodillen e.d. (foto). Echt heel bijzonder. Het mooiste was eigenlijk nog dat om bij de ingang van het reservaat te komen ik eerst 25 km. piste met de motor moest doen. Eerst alle tassen en koffers van de motor gehaald en me eens lekker met de Honda zonder bepakking uitgeleefd. Heerlijk zoals die zich zonder die 70 kg. dood gewicht achterop gedraagt.
Ondertussen staat er ruim 10.000 km. op de teller en mijn keuze voor de Metzeler banden is hierbij gerechtvaardigd. Ze zijn niet top meer maar kunnen nog wel een stukje. De ketting heeft meer geleden, met name door het gruis en zand van de pistes is de souplesse in de O-ringen ver zoek. Nog maar eens schoonmaken en smeren dan.
Lome, de hoofdstad van Togo met ruim 650.000 inwoners en een internationale haven, had ik in 2 dagen op m’n gemak willen bereiken. Omdat het echter vanaf moment van vertrek ‘s ochtends gehoosd heeft ben ik in plaats van zeiknat een tent opzetten maar gewoon doorgereden.
In het donker aangekomen in Lome. Nou, dat heb ik geweten. Heb je wel eens in de spits op de rondweg van Parijs gereden? Dan moet je je dat voorstellen, naast het gewone verkeer samen met 10.000 brommers, zonder straatverlichting en dat geldt ook voor de meeste brommers. Dan is het ook nog heel gewoon om als het zo uitkomt tegen het verkeer in te rijden. Het was net Russische roulette.
Bij het tankstation gevraagd of men een hotel wist. Een local zei in “small” Engels “volg mij maar” en in plaats van in een auto te stappen ging ‘ie me sprintend voor. Ik met ca. 10 km per uur er achter aan en na 3 km waren we bij een hotel. “Was dit wat je zocht?” zei ‘ie puffend. Heb ‘m maar een goeie fooi gegeven voor deze avondtraining.
Heel de hotelkamer weer vol met nat spul en nu maar eens bedenken hoe nu verder.
Heb nu onderweg vele locals gesproken en iedere keer weer de veiligheid in de komende landen aangehaald. Heb ook een thuisfront om rekening mee te houden dus wil een weloverwogen beslissing nemen. Wat 100 procent duidelijk is, is dat de volgende landen niet veilig zijn: Kameroen, Nigeria, Niger, Chad, Sudan en Zambia. Vanwege de omstandigheden in Angola krijg ik voor dat land geen visum. Daarnaast de twijfel over de Ebola in Congo waarover het rode kruis duidelijk is maar de bevolking hier zijn twijfels uitspreekt over de waarheid hiervan. Op zich heel bijzonder natuurlijk dat er getwijfeld wordt over internationale berichtgeving.
Al met al veel terreurdreiging, veel onderlinge oorlogsdreiging maar met name in al deze landen een met de dag groeiende zware criminaliteit tegenover mensen waarvan men ook maar denkt dat er iets te halen is. Er wordt dan ook afgeraden op alle doorgaande wegen alleen te reizen en liefst in colonne te rijden om overvallers af te schrikken.
Dit heeft me doen overdenken vanuit Togo met de boot naar Namibië te reizen en van daar uit de route weer op te pakken. Vandaag een bezoek gebracht aan de haven in Lome en wacht nu op een voorstel van Maersk (een zeevrachtmaatschappij) voor het verschepen van de Honda. Zeetransport duurt 12 tot 15 dagen dus dat zou betekenen minimaal 2 weken zonder motor 😥.
Om in de haven van Lome te komen dacht ik even een taxi te nemen. Openbaar vervoer kent men hier nog niet. Nu zijn de taxi’s in Lome onderdeel van de 10.000 brommers die er rijden. Ik dus zo’n local aangehouden en met m’n 1.94mtr achter op de brommer gevouwen.
Voorlangs achterlangs en tussen de auto’s door totdat de brommer begon te stotteren. Ik zag hem met z’n linker hand onder de tank grijpen en hoorde hem daarna een enorme vloek uitslaan. Ik wist meteen wat er aan de hand was. Heb zelf op een oude Goldwing wel eens dezelfde fout gemaakt.
Bij de laatste tankbeurt niet van de reserve afgehaald natuurlijk. Gelukkig staan ze in Afrika op iedere hoek van de straat met flessen tweetaktbenzine om al die brommers aan de praat te houden. (foto)
Tevens hier meteen m’n visum voor Togo verlengd want ik zal hier wel langer dan gepland vertoeven, al weet je het nooit.
Heb hier nu contact met een motorrijdster uit Nigeria, die weet te vertellen dat het allemaal onzin is en me in contact brengt met de plaatselijke motorclub die me voldoende informatie kan verschaffen. Een van de leden heeft eenzelfde reis gemaakt vorig jaar en gaat me alle benodigde info verschaffen. Heb Maersk geannuleerd en ga er voor.

 
 
 
 
 
 
 
 

Deel 5, 21.8.2019

"Mijn opa is ernstig ziek" zei Safy en hij wees naar de oude man die in de zo goed als donkere kamer op een van boomstronken gemaakte stretcher lag. De man richtte zich kermend op en stak zijn hand uit. Ook die plakte weer, zoals bij vrijwel al het handenschudden hier. De ogen van de man lagen heel diep in zijn uitstekende oogkassen en je kon zien dat dit zijn laatste dagen waren. Toch was Safy heel blij dat ik zijn grootvader nog had willen ontmoeten. Net als de rest van zijn familieleden in de uit ronde lemen hutten bestaande nederzetting.
Op de een of andere manier vinden ze het een eer om bezoekers van buiten Afrika te mogen begroeten.

Daarnaast was Safy ook op zoek naar advies. Hij zou graag samen met zijn zus naar Europa trekken om daar een beter bestaan op te bouwen. Deze vraag heb ik afgelopen week vaker gehad. In Senegal veel minder maar in Guinee heerst toch minder tevredenheid over het bestaan.

Afgelopen dagen vaak in nederzettingen m'n tentje opgezet. Met name vanwege de waarschuwingen voor slangen. Voordat ik dan ook 's ochtends mijn slaapcabine uit kruip kijk ik eerst heel voorzichtig om de hoekjes om te zien of er niks rondkruipt. Al m'n spullen en laarzen zet ik sindsdien uit voorzorg ook maar in de slaapcabine.

Vaak wanneer ik ga vragen of het oké is hier te overnachten met m'n tent wordt eerst het hoofd van de familie er bij gehaald. Die beslist over wat wel of niet mag. Heb diverse keren het aanbod gehad bij hen in de hut te slapen maar eerlijk gezegd hecht ik enorm aan m'n "schone" tentje. Wanneer de goedkeuring voor de overnachting er is begint het spektakel. Die grote blanke die ter plekke een huisje bouwt, koffie zet en spaghetti maakt. Nou, heel het dorpje loopt uit en ze staan met z'n allen op een meter of 2 afstand al je handelingen te bekijken (zie foto). Er is er altijd wel een die "small" Engels spreekt en die dan uitlegt aan de rest wat ik aan het doen ben. Gelukkig is het hier 's avonds om acht uur pikdonker want ze blijven allemaal net zo lang staan staren tot ik naar bed ga. 's Ochtends om 07.00u tijdens m'n ontbijt (koffie met koekjes) zijn de meesten er weer om daarna gezamenlijk de tent af te breken.

Vandaag een onverharde etappe van 190 km voor de boeg. In de hoop deze te volbrengen en in de stad een hotel te vinden met douche, wasmachine en restaurant. Na een maand riekt alles in m'n tas naar zweet dus even opfrissen en een fatsoenlijke maaltijd kan ik wel gebruiken. Helaas vandaag de stad niet bereikt. Na 100 km onverhard was de pijp leeg. Achter me kantelde een vrachtwagen (zie foto) die ik net gepasseerd was. Ik had gekozen voor de rechterkant van de plas hij voor links. Links was toch dieper dan hij ingeschat had. Gelukkig geen gewonden.
In de eerste de beste nederzetting mijn toneelstuk met de tent weer opgevoerd en al snel stond er een meisje bij me met 4 bananen. Bananen doen het prima want dan hoef je minder gebruik te maken van het natuurtoilet.



De dag er op in Kan Kan dan toch een hotel gevonden met zelfs warm en koud stromend water en een juffrouw die mijn was wel wilde doen. Al snel kennisgemaakt met Ali Kahly. Een "small" Engels sprekende inwoner van Kan Kan die me maar wat graag de stad wilde laten zien. Hij voorziet me om te beginnen met adviezen over de route naar Mali. Vanwege het regenseizoen daar zijn de paden er niet beter op geworden) (zie foto). Nou, ik achter op zijn brommer plaatsgenomen voor de rondrit door de stad. Levensgevaarlijk! Onderweg roept 'ie me van alles toe in het Frans ook al wist hij wel dat ik er geen snars van verstond. Onderweg een bezoek gebracht aan zijn favoriete koffieshop, daarna zijn favoriete café en als laatste moest ik natuurlijk mee naar zijn huis om aan zijn familie voorgesteld te worden. Overal moesten er natuurlijk foto's gemaakt worden van locals met die grote Hollander. Al met al een vermakelijke middag gehad. 's Avonds kwam Ali weer terug naar het hotel om me toe te spreken. Hij heeft het beste met me voor maar wil dat ik voor mijn eigen veiligheid mijn route aan ga passen. Ik moest met mijn hand op mijn hart beloven de landen Kameroen, Congo en Angola niet aan te doen. Het was er absoluut niet veilig en de zware criminaliteit en berovingen groeiden met de dag. Ik heb hem beloofd in Nigeria mijn licht bij de locals op te steken over een verstandige route. Als ik zijn verhaal namelijk afzet tegen het advies van het ministerie van buitenlandse zaken (Chad niet reizen, Sudan niet reizen) en daar het advies van het Rode Kruis nog eens naast zet met betrekking tot de Ebola in Congo en Uganda, dan zou de gehele route richting het zuiden vanuit Nigeria afgesloten zijn. Iets om over na te denken en in Nigeria maar eens kijken hoe het er voor staat.

's Ochtends met regen vertrokken voor een heerlijke dag piste richting Mali. Werkelijk een rit waar iedere endurorijder zijn vingers bij af zou likken. Door de overmatige regen zijn de rivieren ver buiten hun oevers getreden en stuit ik al snel op een in het leven geroepen veerdienst. 2 kanos met planken aan elkaar getimmerd voor het vervoer van de locals. Er worden wat brommers opzij geschoven en met een goeie aanloop en m'n billen samengeknepen rij ik de Honda op het veer (zie foto). Zo'n hele dag staand op de voetsteps was een grandioze ervaring en ook goed voor de billekes.

Na zo'n honderd kilometer, vele momentjes en polsen die met oude mannen Voltaren zalf ingesmeerd moesten worden was het wederom tijd voor het plaatsen van m'n tentje. Vandaag rest er weer een mooie piste. De N7, de verbindingsweg tussen Guinea en Mali (zie foto's). Kijken of de douane en policia me Mali binnen laten.

Renault Taxi

 

Mario over het Lateriet

 
 
 
 

Deel 4, 13.8.2019

Waar ik gehoopt had Dakar met 2 dagen weer achter me te laten pakte het anders uit. Op de meeste ambassades moest ik ondanks m'n grote blauwe ogen en mooiste glimlach toch m'n paspoort achterlaten om het de volgende dag incl. visum weer op te mogen halen. 
Vrijdagmiddag 09-08 kon ik het laatste visum ophalen en stond dan ook te popelen om weer eens gas te geven. Ondertussen natuurlijk volop tijd gehad Dakar te ontdekken. Zoals jullie wellicht weten zijn grote steden niet echt mijn ding. Ook in Dakar is de stad overgenomen door taxichauffeurs. Het zijn stuk voor stuk eigen rijders. Hebben vanuit europa een 20 jaar oude Renault gekocht en verdienen zo hun geld. Geen Über dus. Wel hebben ze hun eigen verkeersregels samengesteld. Geen knipperlichten want die werken al jaren niet meer maar een claxon. Hele dagen met de elleboog op de claxon, om gek van te worden. Heb zelf de aangehouden taxi (foto) enkele keren aan moeten duwen en al rijdend weer in moeten stappen wat genoeg zegt over de kwaliteit van het wagenpark daar. APK nooit van gehoord en zolang er nog vier wielen onder zitten is het bruikbaar. 

Wat wel enorm aangenaam is, is de toegankelijkheid en openheid van de inwoners. Iedereen begroet je op straat en heet je welkom in zijn land waar ze duidelijk trots op zijn. In de vele onderonsjes met locals heb ik ondertussen een waslijst van telefoonnummers verzameld die ik kan bellen voor gratis onderdak mocht ik ooit weer in Senegal verblijven. Gedurende het verblijf in Dakar zeker mijn dank aan Malick en Rachid. Vrienden voor het leven zal ik ze maar noemen. Heb veel tijd met ze doorgebracht en hoop zeker Malick nog eens in Nederland te morgen begroeten. Daarbij zal hij voor Jacqueline Afrikaanse kookles organiseren. 

Aanstaande maandag zijn hier de suikerfeesten. Alle veehouders uit de omtrek hebben hier in Dakar hun schapen te koop staan. De een na de andere taxi stopt, koopt een in zijn ogen geschikt schaap, bindt de poten bij elkaar en flikkert het in de kofferbak. De wat lijkt groothandelaren stapelen de beesten op de imperial en rijden hiermee zo naar de klant. De kleine man in Dakar komt gewoon op de brommer (allemaal van chinese makelij) en bindt het beest achterop. De armoedzaaiers zijn gewoon te voet en wandelen met het schaap naar huis.
Wat zal er geslacht, gegeten en gefeest worden maandag. Veel zal ik er niet van meekrijgen want zaterdagochtend vroeg verlaat ik fluitend de hoofdstad van Senegal. Daar waar de jeugd de toekomst heeft en deze stuk voor stuk met vertrouwen tegemoet ziet. Opportunisme noemen wij dat. Opportunisten met veel gevoel voor rust, want voor iedere handeling nemsn ze uitgebreid de tijd.

Met weemoed verlaat ik zondag Senegal en ruil het in voor Guinee. De douaneperikelen nemen hooguit een uurtje in beslag. Bij de laatste politiecontrole melden ze dat ik me in de stad bij het grote gebouw nog even moet melden voor een extra stempel. Ja duh.... groot gebouw het zal wel. 

Ondertussen m'n CRF omgeruild voor Guineese Frank. Kan me nu officieel milionair noemen. 2.800.000 frank kreeg ik. Een stapel geld die niet eens in de 2 binnenzakken van m'n motorjas paste. Veel papier, maar niks waard natuurlijk. 

De weg naar de guineese grensovergang was tevens m'n eerste officiële onverharde etappe. All weather road stond er op de kaart, wat dat dan ook betekenen mag. Een hele mooie piste dwars door de bossen van Senegal. Het was of de bomen het pad omarmde. Juist toen ik me afvroeg hoe het hier zo groen kon zijn kreeg ik de eerste Afrikaanse regenbui in m'n nek. Best even welkom, want de temperatuur daalde meteen van 41 naar 31 graden.
 



De weg naar de guineese grensovergang was tevens m'n eerste officiële onverharde etappe. All weather road stond er op de kaart, wat dat dan ook betekenen mag. Een hele mooie piste dwars door de bossen van Senegal. Het was of de bomen het pad omarmde. Juist toen ik me afvroeg hoe het hier zo groen kon zijn kreeg ik de eerste Afrikaanse regenbui in m'n nek. Best even welkom, want de temperatuur daalde meteen van 41 naar 31 graden.

Vader, moeder en 3 kleine wilde zwijnen renden parallel met me mee totdat ze plotsklaps net voor m'n motor overstaken. Helaas geen tijd meer voor de camera. Het voelde als een waardig afscheid van een waardig land. Morgen staat Guinee op het menu.

Helaas afgelopen week bezien dat echte honger nog steeds anno 2019 bestaat. 
Wanneer het dan kinderen betreft doet dat extra pijn. Helaas komt dit dus nog steeds voor. Sinds deze ervaring koop ik bij iedere tankstop een pak koekjes om iets uit te kunnen delen.

Het landschap in Guinee word zo mogelijk nog veel mooier dan in Senegal. 
De bebossing nog veel dikker en het heuvellandschap verandert in bergen (foto). Heerlijk sturen op tot nu toe relatief goede wegen met prachtige vergezichten. Groot verschil is ook dat er naast bromfietsers en voetgangers vrijwel geen verkeer is. Heb uren gereden zonder ook maar 1 auto tegen te komen.
Op zoek naar een geschikte piek voor m'n tentje word ik door een local gewezen op een stukje gras voor z'n huis. De inwoners van Guinee wonen in een soort nederzettingen van hutjes samen met andere familieleden. Nog voordat m'n tentje overeind gezet is staat de vrouw des huizes al klaar met een groot bord bonen met vlees. De benzinebrander wordt dus vanavond enkel gebruikt voor een bakkie douwe egberts.

Iedere voorbijganger stopt bij m'n tent, zet z'n brommer aan de kant en komt me een hand geven. Echt heel bijzonder. (foto)

De volgende dag volg ik de N5 met de heerlijke bochten van gisteren nog in m'n achterhoofd. Na een uurtje of 3 houdt het asfalt echter op en gaat over in een gravelpad (foto). Door het enorme onweer van afgelopen nacht is die route redelijk onbegaanbaar geworden. Het pad loopt dwars door de bergen en is een uitdaging op zich. Na 40 km. staat het water in m'n laarzen en ga ik op zoek naar een slaapplekje in het bos. Dit keer met fantastisch uitzicht (zie foto).

Ook vandaag weer alles nat ingepakt want ook vannacht heeft het hier flink geregend. De lengte van de etappes wordt aanzienlijk korter. Je hebt hier namelijk maar 2 soorten wegen: verhard met gigantische gaten en onverhard met gigantische gaten. Beide bezaaid met gigantisch hoeveelheden koeien en geiten. Dit brengt de gemiddelde snelheid enorm terug dus veel meer dan 100km. per dag is vaak al een hele klus. Heb met m'n trialmotor regelmatig de paden met stenen op Billstain omhoog gereden maar op de Honda met bepakking is dit toch een ander verhaal. Steeds blijf ik me verbazen over de openheid van de bevolking. Steeds maar weer handen schudden en een praatje maken op straat is echt een wereld van verschil. 
Op de teller staat inmiddels ruim 8000 km. En wat mij betreft staat Guinee op Alle fronten met stip bovenaan. Zit nu in de buurt van Mamou en verwacht nog wel een dag of 5 van dit land te genieten voor dat ik de grens met Mali ga bereiken. Zojuist de motor even een controle- en schoonheidsbehandeling gegeven zodat ie er weer tegenaan kan.

Groetjes vanuit prachtig Guinea

6.8.2019 Mario in Dakar

Deel 3, 5.8.2019

Wat een laatste vlotte etappe richting de de Sahara had moeten worden werd een debacle. 

Om wat voor reden dan ook ben ik 's ochtends richting de kust gereden. Waarschijnlijk niet goed op m'n kompasje gelet. Aan de kust heb ik mijn eerste vijand op deze trip ontmoet: WIND.

Ongelooflijk sterke rukwind die met m'n motor speelde zonder dat ik er zelf ook maar enige invloed op uit kon oefenen. Uren zo gereden en onwillekeurig ga je bovenarm- en bovenbeenspieren aanspannen om tegendruk te geven, net zo lang tot al het gevoel in armen en benen weg is. Tot overmaat van ramp stuurde een local me de verkeerde kant op dus kon ik na een kilometertje of 50 rechtsomkeert maken. 

Opnieuw aangekomen in Goulmin gestopt bij een lokaal supermarktje, ofwel houten kraam met wat levensmiddelen. De 2 locals daar bestudeerden mijn landkaart van boven tot onder en raakten hierover niet uitgepraat samen. Al gauw had ik door dat ze nog nooit een landkaart hadden gezien, niet konden lezen laat staan enig idee te hebben wat ik bedoelde. Tot mijn grote genoegen hoorde ik op dat moment iemand achter me roepen: "he hollander wat ben je ver van huis". Bleek een Nederlandse Marrokaan te zijn in een Mercedes met Belgisch kenteken. Toen hij hoorde dat ik de weg zocht richting Tan Tan sprong hij in z'n auto en riep: "volg mij maar".
5 minuten later zat ik op de goeie route maar zoals gebruikelijk hier geen enkele wegwijzer tegengekomen.

Aangekomen in Tan Tan had ik geen fut meer om m'n tentje op te zetten dus voor het eerst deze trip m'n motor geparkeerd voor een hotel. 30 euro incl. diner en ontbijt kun je niet afslaan toch? Heerlijk geslapen en de volgende ochtend al snel de Sahara ingereden. Jammer genoeg ook hier weer mijn vijand ontmoet. Van een weg was geen sprake meer. Bulldozers waren bezig het zand van de weg te schuiven zoals ze in Nederland doen bij overtollige sneeuw. Rond 18:00 uur een beschut plekje opgezocht. De tentharingen vastgelegd met grote stenen om zo mijn vijand vannacht buiten te houden. De op de locale markt in Tan Tan gescoorde spaghetti opgezet en met het nodige geknars opgesmikkeld.

In Ad Dakhla heb ik de volgende dag Inge ontmoet. Een zwitserse die het leven in Zwitserland heeft omgeruild voor dat in de Sahara. Ze runt hier een camping aan de prachtige baai van Ad Dakhla. Toen ze hoorde van mijn plannen had ze het liefst alles achtergelaten en met me meegereisd. Ondertussen, moet ik bekennen, had ik de westelijke Sahara wel gezien. Links zand, rechts zand en weinig afwisseling in het uitzicht. Door de wind waait er zoveel zand door de lucht dat het de hele dag lijkt alsof je door de mist rijd. Hoe zuidelijker ik geraakte in Marrokko werd de weg er ook niet beter op. Ik was dan ook blij de grens met Mauritanië bereikt te hebben. 

Nu staat deze grensovergang bekend om z'n lange wachttijden, maar ik heb het er toch maar op gewaagd. Om 15:00 uur aangekomen en al snel melde zich een "fikser". Zo'n mannetje dat jou wel eens snel door de douanaperikelen zal leiden. Voor 20 euro helpt ie je van het ene naar het andere loket. Eerst de Marrokaanse politie, dan de Marrokaanse douane, dan de Mauritaanse douane en dan wederom politie. De eerste twee waren zo gepiept. Om dan bij de Mauritaanse douane te komen moet je eerst over een 4 km. lange onverharde piste. Een stukje niemandsland. De gravelmodus van de motor ingeschakeld en het eerste stuk ging prima. Toch groef de motor zich op een gegeven moment in en ging ik onderuit. Gelukkig was de fikser er bij dus met zijn tweeën de motor weer snel overeind. Flink aan het gas zitten draaien om los te komen maar amateur die ik ben blijft bij de gravelmodus de tractiecontrol volledig gehandhaafd. Hierbij heb ik dus vermoedelijk de koppeling overbelast. Deze eerst maar een half uurtje af laten koelen maar ook daarna pakte ie niet meer op. Zowel op de hendel als op de koppeling zelf de kabel zover losgedraaid dat er weer een vrije slag ontstond. Nu de tractiecontrol in de gravelmodus aangepast naar 0 en een nieuwe poging gedaan. Weg waren we weer.

 

Ondertussen was de grens gesloten maar m'n fikser kreeg het voor elkaar me er toch doorheen te loodsen. Dubbel en dwars z'n geld waard die jongen. Achter me ging de ketting over de weg op slot. 

Vanwege de wind is het vrijwel geen doen een koepeltent op te zetten. Je staat met die tent in je handen en lijkt net zo'n kite surfer. In plaats van op de grond beweegt de tent zich enkele meters in de lucht. Moet een fantastisch gezicht geweest zijn mij zo te zien worstelen. De 2e dag in de Mauritaanse woestijn ben ik dan ook gestopt bij een politiepost langs de weg en heb ik gevraagd of ik achter hun administratiehok m'n tent op mocht zetten. Lekker uit de wind. Dit werkte veel beter. De laatste spaghetti gekookt en de volgende dag op naar Rosso, de grensovergang tussen Mauritanië en Senegal. 

Ondertussen na het bezoek van enkele kamelen bij m'n tent (foto onder links) ook de eerste wilde mauritaanse ezels kunnen spotten (foto onder rechts). 

De etappe naar Rosso werd er een om snel te vergeten. De weg was in eerste instantie veel beter dan in Marokko. Asfalt was nieuw en strak. Al snel bleek echter dat waarschijnlijk vanwege bezuinigingen er een te goedkoop goedje gebruikt was. Het asfalt kwam overal los van de ondergrond. Hierdoor ontstonden gaten van 2 m2 en vele asvaltplakaten kwamen rechtovereind te staan. De auto's reden continue door de berm en ik zigzagde door dit maanlandschap heen. Onderweg enkele Mauritaanse jongens ontmoet die zelf thee aan het stoken waren. Het rook naar alcohol en op mijn verzoek ging er een speciaal voor mij zelf koffie maken. We hebben lekker zitten kletsen met behulp van de google vertaalapp. 

Tot overmaat van ramp had men verderop de weg geheel afgesloten en werden we door de woestijn omgeleid. Wederom een piste waar ik niet op gerekend had. 47 graden, veel wind en geen beschut plekje te vinden om een tent op te zetten. Gelukkig had ik voor vertrek 4 liter extra water getankt in m'n jerrycan.
50 km voor de grens werd de weg weer begaanbaar. Op een politiepost werd ik aangehouden en het hoofd van de politie legde me uit dat hij m'n gids was en me naar de grenspost zou begeleiden. Achteraf blijkt hij dus gewoon een fikser te zijn die voor de corrupte politie hier werkt. Aangekomen bij de grens loodste hij me naar binnen. Daar kreeg hij al snel ruzie met andere fiksers die vonden dat de politie hen het brood uit de mond roofde. Het werd steeds onvriendelijker en mijn papieren gingen van de een naar de ander zonder da ik er zelf nog kijk op had. Uiteindelijk kwamen ze onderling tot een overeenkomst en werden mijn papieren bij de douane ingeleverd en gestempeld. Het gaf een heel vervelend gevoel om zelf geen controle meer te hebben over de situatie en heb dan ook voor mezelf besloten geen gebruik meer te maken van fiksers. Dan maar wat langer in de rij en van het kastje naar de muur.

Ondertussen had ik na die inspannende rit en de 4 uur wachten in de zon m'n zakken wel vol. Uiteindelijk moest ik vanuit de grenspost met de ferry naar de overkant van de rivier om zo in Senegal te komen. Zodra ik Senegal binnen reed veranderde het landschap. Veel meer begroeiing en alles doet veel vriendelijker aan. Ook de mensen zelf en zeker in hun kleurrijke kleding. De dames zijn tip top gekleed in lange jurken en lopen zoals italianen te paraderen over straat. In de verte zag ik een man aan komen lopen toen ik even gestopt was om te drinken. Hij was nog een stuk groter dan ik en droeg een broek en hemd voorzien van de meest felle kleuren in verticale strepen die je je maar voor kunt stellen. Hij begroette me vriendelijk en m'n gevoel bij Senegal was meteen goed. Beter dan Mauritanië. Daar heerst niet alleen armoede maar is het echt voor velen een gevecht om te overleven. Had het er gisteravond nog over met een local. Hij ziet veel Mauritaniërs naar Senegal komen omdat dingen hier beter geregeld zijn.

Zit nu in een hostel in het centrum van Dakar (foto boven). Heb vandaag 1 visum kunnen regelen op een van de ambassades. Op de ambassade voor Mali moest ik m'n paspoort achterlaten. Kan ik morgen weer ophalen maar dat betekent wel dat ik de andere ambassades vandaag niet kon bezoeken. Zit hier dus vermoedelijk nog wel een paar dagen vast voordat ik kan gaan genieten van de trip door Senegal naar Guinee.

Gelukkig ondertussen weer contact met het thuisfront. Dat maakt veel goed.

29.7.2019 Mario in de Atlas

Deel 2

Een wijs man zei ooit tegen me: als je pis stinkt moet je drinken. Nou, gedronken heb ik. Vanaf 10.00u 's ochtends gaf de thermometer op de Honda al 37 graden aan. Liters water per dag gingen er doorheen. Ja je leest het goed: water, bier is vrijwel overal taboe in Marokko. Wel overal blije vriendelijke Marokkanen daar aan de overkant van het water. Het leek wel een Marokkaans welkomstcommitee. Iedereen stond naar me te zwaaien toen ik van de boot af reed. Even later viel het me op dat ze ook iets in hun handen hadden. Marokkaanse simkaarten bleek hun verkoopwaar te zijn. Op de eerste camping kwam ik Paul en Jaminaa tegen. Hij is een Nederlander die jaren geleden gestopt is met zijn bedrijf in Nederland. Toen hij uitlegde waarom hij gestopt was klonken zijn redenen me heel bekend in de oren. Hij woont nu in Marokko en runt samen met zijn vrouw een bedrijf dat off road trips aanbied. www. 4x4marokko.nl. Hij voorzag me nog van koffie en ook handige tips voor m'n reis. Op mijn vraag wat hij betaalde per nacht voor de camping zei hij 40 Marokkaanse dirham. Had ik dus toch gelijk. Bij aankomst rekende de receptionist, een ventje van een jaar of 14, me voor wat het me ging kosten. Hij schreef het voor me op: 55 DH. Hij keek me daarbij met zijn veel te grote ogen vragend aan. Ik voelde dat ie te veel vroeg maar ja, 55 DH is nog geen 5 euro, en dan die ogen hè. Op de gastvrijheid van de Marokkanen valt niets aan te merken. Krijg niet eens de kans 's ochtends m'n benzinebrandertje aan te steken of ze staan al met koffie voor me klaar. Soep in Mediya, koes koes in El Jadida en hier in Ounara moest ik nog voor m'n tentje stond aanschuiven bij Claudie en haar 3 kinderen voor een kop mierzoete thee. Claudie is Marrokaanse en wil zodra de kinderen het huis uit zijn een wereldreis gaan maken met een camper. Ik zeg wacht maar tot er kleinkinderen zijn, dan denk je er wel anders over. In El Jadida heb ik de billen een dagje rust gegund. De zadelpijn word er niet minder op. 's Avonds eerst maar eens een selfie gemaakt van m'n kont maar dat zag er allemaal nog strak uit. Zal de foto niet aan het verslag toevoegen. Die dag gelijk even een handwasje gedaan zodat alles weer fris en fruitig rook.

Motorrijden in Marokko is soms een echte uitdaging. In plaats van je knipperlicht gebruik je de claxon en degene met de grootste ballen heeft voorrang. Geloof me, sommigen hebben wel heeeeel grote conyones. De wegen waren in het noorden best okay maar hoe zuidelijker je komt hoe verraderlijker het word. Gaten zo groot als m'n voorwiel zijn geen uitzondering. Op zich geen probleem maar het vergt wel constante concentratie. Dat ik die op kon brengen konden de drie schoffies aan de benzinepomp onderweg niet geloven. Ze zagen dat ik uit Nederland kwam en riepen natuurlijk meteen Amsterdam. Toen ik ook nog een sjaggie stond te draaien kon ik ze niet doen geloven dat daar geen wiet in zat. Direct haalde een van de mannekes een pijp uit z'n kontzak en de inhoud van een minuscuul puntig zakje verdween daar in. Om de beurt zogen ze de longen vol en werden ze zichtbaar vrolijker. Bij m'n vertrek een half uurtje later zag ik ze in mijn spiegel met drieën staan zwaaien. Al met al is Marokko me prima bevallen. Wat me wel bijblijft is de enorme armoede. De rijken hebben een auto en meer dan de helft doet het met brommer, ezel of te voet. 40km lopen voor boodschappen of werk is daar geen uitzondering. In Nijmegen krijg je daar een medaille voor, maar voor het gros hier in Marokko is het dagelijkse kost. Zijn ze er minder gelukkig door? In mijn ogen niet. Als je ze spreekt zijn ze best tevreden en hoeft er in hun ogen weinig te veranderen. Er waren er bij die in Nederland gewoond hèbben maar blij zijn dat ze weer in Marokko leven. Wat wel een probleem is is het vuilnis. Dit kom je overal tegen, zowel binnen als buiten de stad. De overheid doet daar blijkbaar niets aan maar het verpaupert het straatbeeld en je ruikt het ook overal. Vandaag stond er een pas over het Atlas gebergte op het programma. Gezien mjjn onwaarschijnlijke hoogtevrees zag ik hier best wel tegen op. Gelukkig viel het enorm mee en heb ik eigenlijk heel de dag heerlijk bochtjes gedraaid. Heel even zelfs alvast een klein stukje piste meegepakt (zie foto). Morgen rijd ik m'n laatste etappe in Marokko en start het avontuur in de Sahara met daarop aansluitend Mauritanië. Samen goed voor een rit van zo'n 2200 km woestijn. Ik vermoed daar geen bereik te zullen hebben dus horen jullie weer van me over minimaal een week of 2, vanuit Senegal.

23.7.2019 Mario verlaat Europa

Het is zover, afgelopen woensdag 17 juli is Mario vertrokken richting het zuiden.

Deel 1

De juffrouw aan de kassa draagt zichtbaar met trots een verse potrettatoeage van haar vader op haar onderarm. Ze ziet er erg verzorgd uit en is super vriendelijk en behulpzaam. 1-0 Voor Luxemburg.
Buiten is het chaos. Vanwege de belastingvrije brandstof staan alle op reis zijnde vakantiegangers hier aan de pomp. Een veel te dikke belg staat enorme stampij te maken omdat hij zo lang moet wachten aan de pomp. 0-1 Achter voor Belgie.
Zelf dank ik de afdeling ontwikkeling van Honda voor het ontwerp van de 25 liter tank op mijn Africa Twin. Sinds vanochtend al 450 km. Gebold en ben nog niet leeg. Deze morgen inderdaad vetrokken voor m'n Afrika avontuur. Afscheid genomen van het gezin en ik moet toegeven dat viel me ondanks alle voorbereidingen en afscheids feestjes enorm zwaar. Best een enorme impact om iedereen zo achter te laten. Al snel werden m'n tranen echter gedroogd door de rijwind onder het vizier en was ik onderweg. Fluitend de Benelux, met z'n stress maatschappij, bureaucratie en mensen die het veel beter hebben dan men elders op de wereld voor kan stellen, achter me latend. 's Avonds in Frankrijk voor het eerst m'n tentje opgezet en een eigen koffietje gemaakt.

Ondertussen regelmatig de saaie snelweg verlaten en een stuk binnendoor getoerd. Wat me enorm tegenviel was de druk op het voorwiel in de korte overhaakse haarspeldbochten. Vanwege de zware bepakking helemaal achterop de motor verloor het voorwiel regelmatig z'n grip en liep de motor helemaal naar buiten. Handen voeten nodig om de boel in het spoor te houden. Het was me duidelijk dat ik gewicht moest lozen, De bepakking anders moest positioneren en desnoods de vorkpoten maar iets door de kroonplaten heen laten steken om zo de balhoofdhoek wat scherper te krijgen. 's Avonds ontmoete ik José. Hij vertelde me deelgenomen te hebben aan de Afrika rally. Hem heb ik m'n fuellbottle met houder geschonken en de rest van het overbodige spul aldaar in de container gegooid. Nu nog even flink doorroken dan zijn de meegenomen pakjes sjag er ook zo doorheen en dat scheelt weer een aantal grammen.
Ondertussen was de grens Frankrijk Spanje gepasseerd. Wat een masjestueus gezicht is dat. Ik had het gevoel van een kind dat voor het eerst op vakantie gaat.

Jammer dat even later de extreem overbebouwde stad Barcelona in het zicht komt. Deze eenmaal gepasseerd komen de betere vergezichten van het Spaanse berglandschap weer in beeld en dat maakt veel goed. Al snel passeerde ik het bord Tarragona. Jaren geleden werden m'n racematen en ik gevraagd deel te nemen aan de historische classic race van Tarragona. Onze ego's werden hierdoor zo gestreeld dat we met vier man ja zeiden. Vrijdagavond vetrokken, zaterdag samen met Phil Read en andere racecoryfeeën ontvangst op het gemeentehuis van Tarragona door de burgemeester himself. Zondag de race, 's avonds 4 motoren inladen in de TNS bus en weer gaan. Gekkenwerk, maar wel een enorme ervaring. Even speelde ik bij het passeren dan ook met de gedachte om het gemeentehuis te bezoeken. Daar de burgemeester destijds al bijna in staat van ontbinding verkeerde heb ik dit maar achterwege gelaten. Een dag later na een omweg van pak 'm beet 200km door de bergen terecht gekomen op een afgelegen camping in Spanje. De oude man aan de receptie zag er versleten uit. Buiten was het 37 graden en hij zat daar de hele dag in z'n hokje van metalen golfplaten. Zijn overhemd was zelfs natter dan dat van mij. Wie het hardste stonk durf ik zo niet te zeggen. Met ingehouden tegenzin stond hij op vanaf zijn computer met porno en hiep mij aan een staplaats voor m'n tentje. Dat Spanjaarden lui zijn weten we maar om een rubberen hogedruk waterleiding niet dieper dan 5 cm de grond in te graven gaat toch wat ver. Bij de tweede haring die ik de grond in sloeg spoot het water 2 meter de lucht in. Slang uit de grond getrokken en een knik er in gemaakt. Dit even gefixeerd met wat rotsen en toen dezelfde man maar even gevraagd dit te repareren zodat ik vannacht niet weg zou drijven. Dat hij hier niet blij mee was hoef ik je niet uit te leggen. Gelukkig versta ik geen Spaans maar de inhoud van zijn gebral was me wel duidelijk. 's Avonds in de bar ontmoete ik Pascal. Een vrolijke motard uit Den Haag die een rondreis langs vrienden in Spanje aan het maken was. We hebben tot sluitingstijd lekker zitten bieren en beloofd elkaar 's ochtends bij het ontbijt nog te zien. Waarschijnlijk toch te veel bier geweest voor Pascal want om 8 uur ben ik vertrokken zonder enig teken van leven van hem. Ondertussen ruim 3000 km op de teller.

Vandaag m'n ticket geregeld voor de ferry naar Tanger vanuit Algeciras. Gibraltar heeft z'n ferry's naar Tanger geskipt. Lig nu hier op een bedje op het strand te kijken naar de overkant waar het morgen allemaal gaat beginnen. AFRIKA!

vertrek 17 juli, vanaf Rijen.

maandagavond 15 juli, afscheid op de motorclub.

Tonnie en Mario

NIEUWE VERTREKDATUM IS BEKEND: 17 JULI 2019

30 juni. Vandaag verrast met een afscheidsparty voor m,n vertrek naar afrika. Super leuk allemaal. Zal jullie missen. 
 

Afgelopen 2 weken druk geweest met opnieuw de voorbereidingen te treffen voor m'n afrikatrip. Alles opnieuw getest, aangevraagd en ingepakt.

17 juli gaat het voorwiel richting het zuiden.

Naast mijn motto "go fast life is short" zal ik zeker ook de inscriptie op de prachtige Leatherman van de DVD "enjoy and stay safe" in gedachten houden.



VOORWOORD

4 Juni 2018 is het dan zover.

Tijdsbestek reis, ongeveer 1 jaar. Route, niet exact gepland. Gps, nee. Kompas, ja. Haast, absoluut niet, gaan waar het mooi en onverhard is. Doel, genieten van off road rijden, vreemde culturen ontmoeten en vooral onthaasten. Slaapplaats, tentje. Diner, zelf klaar maken op benzinebrander maar net wat er te krijgen of te vangen is. Waarom afrika? De grootste ongerepte uitdaging op deze wereldbol. Ervaren hoe het ook kan en daarvan hopelijk een stukje mee terug brengen. Ik verkeer in de uitzonderlijke omstandigheid om een lang gekoesterde wens in vervulling te laten gaan. Zaakjes redelijk op orde, een echtgenote die er meteen achter stond en kinderen die al snel uitgehuild waren.


Wat zal ik mijn gezin en kleinkinderen missen zeker met de wetenschap ze ik ze in een hectische tijd er alleen voor op laat draaien. Gelukkig hebben ze het plan opgepakt om me bij aankomst in Zuid-Afrika te bezoeken zodat we daar samen lekker een paar weekjes kunnen genieten van elkaar. De motor en toebehoren zijn bijna gereed. Nog enkele ambassades bezoeken voor de nodige visums. Enkele soorten noppen banden uittesten en dan is het zover. Op deze website word je door Martin wekelijks op de hoogte gehouden van " waar is mario nu".

Mario, 12.4.2018





Mario op zijn nieuwe aanwinst, uittesten en inrijden.

Vandaag de nieuwe genopte pantoffels gehaald voor m'n Afrika twin. Voor de eerste keer de handen aan de nieuwe motor vuil gemaakt, instructie gehad voor het met de hand vervangen en de lengte van de bandenlichters bepaald. Tijdens de eerste kilometers leek het


in de bochten of er iemand met een elastiek aan m'n stuur bleef trekken. Hopen dat dit snel went en dit weekend maar eens een zandhoopje opzoeken om de grip te testen. Mijn twin en ik zijn er bijna klaar voor. Grtz. Mario, 17.4.2018

 

Vertrek uitgesteld.

Afgelopen maandag werd ik verrast door de vrolijke driehoek en m'n vrienden van de maandagavond sleutelclub. Voor m'n Afrika trip ontving ik een grandioze gereedschapset van Leatherman met persoonlijke inscriptie. Woorden schoten me tekort. Ontzettend bedankt jongens, super blij mee en ga hem zeker gebruiken onderweg. Helaas moet ik vanwege gezondheidsredenen binnen het gezin mijn trip even uitstellen. Eerst gaan we samen het gevecht aan tegen deze ziekte om daarna een nieuwe vetrekdatum vast te stellen. Grtz, Mario, 15.5.2018
















We volgen Mario op zijn reis door Afrika. Laatste update 16.09.2019 .