Waar is Mario nu?



Mario in Guinee

Renault Taxi 

 

Mario over het Lateriet

 
 
 
 

Deel 4, 13.8.2019

Waar ik gehoopt had Dakar met 2 dagen weer achter me te laten pakte het anders uit. Op de meeste ambassades moest ik ondanks m'n grote blauwe ogen en mooiste glimlach toch m'n paspoort achterlaten om het de volgende dag incl. visum weer op te mogen halen. 
Vrijdagmiddag 09-08 kon ik het laatste visum ophalen en stond dan ook te popelen om weer eens gas te geven. Ondertussen natuurlijk volop tijd gehad Dakar te ontdekken. Zoals jullie wellicht weten zijn grote steden niet echt mijn ding. Ook in Dakar is de stad overgenomen door taxichauffeurs. Het zijn stuk voor stuk eigen rijders. Hebben vanuit europa een 20 jaar oude Renault gekocht en verdienen zo hun geld. Geen Über dus. Wel hebben ze hun eigen verkeersregels samengesteld. Geen knipperlichten want die werken al jaren niet meer maar een claxon. Hele dagen met de elleboog op de claxon, om gek van te worden. Heb zelf de aangehouden taxi (foto) enkele keren aan moeten duwen en al rijdend weer in moeten stappen wat genoeg zegt over de kwaliteit van het wagenpark daar. APK nooit van gehoord en zolang er nog vier wielen onder zitten is het bruikbaar. 

Wat wel enorm aangenaam is, is de toegankelijkheid en openheid van de inwoners. Iedereen begroet je op straat en heet je welkom in zijn land waar ze duidelijk trots op zijn. In de vele onderonsjes met locals heb ik ondertussen een waslijst van telefoonnummers verzameld die ik kan bellen voor gratis onderdak mocht ik ooit weer in Senegal verblijven. Gedurende het verblijf in Dakar zeker mijn dank aan Malick en Rachid. Vrienden voor het leven zal ik ze maar noemen. Heb veel tijd met ze doorgebracht en hoop zeker Malick nog eens in Nederland te morgen begroeten. Daarbij zal hij voor Jacqueline Afrikaanse kookles organiseren. 

Aanstaande maandag zijn hier de suikerfeesten. Alle veehouders uit de omtrek hebben hier in Dakar hun schapen te koop staan. De een na de andere taxi stopt, koopt een in zijn ogen geschikt schaap, bindt de poten bij elkaar en flikkert het in de kofferbak. De wat lijkt groothandelaren stapelen de beesten op de imperial en rijden hiermee zo naar de klant. De kleine man in Dakar komt gewoon op de brommer (allemaal van chinese makelij) en bindt het beest achterop. De armoedzaaiers zijn gewoon te voet en wandelen met het schaap naar huis.
Wat zal er geslacht, gegeten en gefeest worden maandag. Veel zal ik er niet van meekrijgen want zaterdagochtend vroeg verlaat ik fluitend de hoofdstad van Senegal. Daar waar de jeugd de toekomst heeft en deze stuk voor stuk met vertrouwen tegemoet ziet. Opportunisme noemen wij dat. Opportunisten met veel gevoel voor rust, want voor iedere handeling nemsn ze uitgebreid de tijd.

Met weemoed verlaat ik zondag Senegal en ruil het in voor Guinee. De douaneperikelen nemen hooguit een uurtje in beslag. Bij de laatste politiecontrole melden ze dat ik me in de stad bij het grote gebouw nog even moet melden voor een extra stempel. Ja duh.... groot gebouw het zal wel. 

Ondertussen m'n CRF omgeruild voor Guineese Frank. Kan me nu officieel milionair noemen. 2.800.000 frank kreeg ik. Een stapel geld die niet eens in de 2 binnenzakken van m'n motorjas paste. Veel papier, maar niks waard natuurlijk. 

De weg naar de guineese grensovergang was tevens m'n eerste officiële onverharde etappe. All weather road stond er op de kaart, wat dat dan ook betekenen mag. Een hele mooie piste dwars door de bossen van Senegal. Het was of de bomen het pad omarmde. Juist toen ik me afvroeg hoe het hier zo groen kon zijn kreeg ik de eerste Afrikaanse regenbui in m'n nek. Best even welkom, want de temperatuur daalde meteen van 41 naar 31 graden.
 



De weg naar de guineese grensovergang was tevens m'n eerste officiële onverharde etappe. All weather road stond er op de kaart, wat dat dan ook betekenen mag. Een hele mooie piste dwars door de bossen van Senegal. Het was of de bomen het pad omarmde. Juist toen ik me afvroeg hoe het hier zo groen kon zijn kreeg ik de eerste Afrikaanse regenbui in m'n nek. Best even welkom, want de temperatuur daalde meteen van 41 naar 31 graden.

Vader, moeder en 3 kleine wilde zwijnen renden parallel met me mee totdat ze plotsklaps net voor m'n motor overstaken. Helaas geen tijd meer voor de camera. Het voelde als een waardig afscheid van een waardig land. Morgen staat Guinee op het menu.

Helaas afgelopen week bezien dat echte honger nog steeds anno 2019 bestaat. 
Wanneer het dan kinderen betreft doet dat extra pijn. Helaas komt dit dus nog steeds voor. Sinds deze ervaring koop ik bij iedere tankstop een pak koekjes om iets uit te kunnen delen.

Het landschap in Guinee word zo mogelijk nog veel mooier dan in Senegal. 
De bebossing nog veel dikker en het heuvellandschap verandert in bergen (foto). Heerlijk sturen op tot nu toe relatief goede wegen met prachtige vergezichten. Groot verschil is ook dat er naast bromfietsers en voetgangers vrijwel geen verkeer is. Heb uren gereden zonder ook maar 1 auto tegen te komen.
Op zoek naar een geschikte piek voor m'n tentje word ik door een local gewezen op een stukje gras voor z'n huis. De inwoners van Guinee wonen in een soort nederzettingen van hutjes samen met andere familieleden. Nog voordat m'n tentje overeind gezet is staat de vrouw des huizes al klaar met een groot bord bonen met vlees. De benzinebrander wordt dus vanavond enkel gebruikt voor een bakkie douwe egberts.

Iedere voorbijganger stopt bij m'n tent, zet z'n brommer aan de kant en komt me een hand geven. Echt heel bijzonder. (foto)

De volgende dag volg ik de N5 met de heerlijke bochten van gisteren nog in m'n achterhoofd. Na een uurtje of 3 houdt het asfalt echter op en gaat over in een gravelpad (foto). Door het enorme onweer van afgelopen nacht is die route redelijk onbegaanbaar geworden. Het pad loopt dwars door de bergen en is een uitdaging op zich. Na 40 km. staat het water in m'n laarzen en ga ik op zoek naar een slaapplekje in het bos. Dit keer met fantastisch uitzicht (zie foto).

Ook vandaag weer alles nat ingepakt want ook vannacht heeft het hier flink geregend. De lengte van de etappes wordt aanzienlijk korter. Je hebt hier namelijk maar 2 soorten wegen: verhard met gigantische gaten en onverhard met gigantische gaten. Beide bezaaid met gigantisch hoeveelheden koeien en geiten. Dit brengt de gemiddelde snelheid enorm terug dus veel meer dan 100km. per dag is vaak al een hele klus. Heb met m'n trialmotor regelmatig de paden met stenen op Billstain omhoog gereden maar op de Honda met bepakking is dit toch een ander verhaal. Steeds blijf ik me verbazen over de openheid van de bevolking. Steeds maar weer handen schudden en een praatje maken op straat is echt een wereld van verschil. 
Op de teller staat inmiddels ruim 8000 km. En wat mij betreft staat Guinee op Alle fronten met stip bovenaan. Zit nu in de buurt van Mamou en verwacht nog wel een dag of 5 van dit land te genieten voor dat ik de grens met Mali ga bereiken. Zojuist de motor even een controle- en schoonheidsbehandeling gegeven zodat ie er weer tegenaan kan.

Groetjes vanuit prachtig Guinea

6.8.2019 Mario in Dakar

Deel 3, 5.8.2019

Wat een laatste vlotte etappe richting de de Sahara had moeten worden werd een debacle. 

Om wat voor reden dan ook ben ik 's ochtends richting de kust gereden. Waarschijnlijk niet goed op m'n kompasje gelet. Aan de kust heb ik mijn eerste vijand op deze trip ontmoet: WIND.

Ongelooflijk sterke rukwind die met m'n motor speelde zonder dat ik er zelf ook maar enige invloed op uit kon oefenen. Uren zo gereden en onwillekeurig ga je bovenarm- en bovenbeenspieren aanspannen om tegendruk te geven, net zo lang tot al het gevoel in armen en benen weg is. Tot overmaat van ramp stuurde een local me de verkeerde kant op dus kon ik na een kilometertje of 50 rechtsomkeert maken. 

Opnieuw aangekomen in Goulmin gestopt bij een lokaal supermarktje, ofwel houten kraam met wat levensmiddelen. De 2 locals daar bestudeerden mijn landkaart van boven tot onder en raakten hierover niet uitgepraat samen. Al gauw had ik door dat ze nog nooit een landkaart hadden gezien, niet konden lezen laat staan enig idee te hebben wat ik bedoelde. Tot mijn grote genoegen hoorde ik op dat moment iemand achter me roepen: "he hollander wat ben je ver van huis". Bleek een Nederlandse Marrokaan te zijn in een Mercedes met Belgisch kenteken. Toen hij hoorde dat ik de weg zocht richting Tan Tan sprong hij in z'n auto en riep: "volg mij maar".
5 minuten later zat ik op de goeie route maar zoals gebruikelijk hier geen enkele wegwijzer tegengekomen.

Aangekomen in Tan Tan had ik geen fut meer om m'n tentje op te zetten dus voor het eerst deze trip m'n motor geparkeerd voor een hotel. 30 euro incl. diner en ontbijt kun je niet afslaan toch? Heerlijk geslapen en de volgende ochtend al snel de Sahara ingereden. Jammer genoeg ook hier weer mijn vijand ontmoet. Van een weg was geen sprake meer. Bulldozers waren bezig het zand van de weg te schuiven zoals ze in Nederland doen bij overtollige sneeuw. Rond 18:00 uur een beschut plekje opgezocht. De tentharingen vastgelegd met grote stenen om zo mijn vijand vannacht buiten te houden. De op de locale markt in Tan Tan gescoorde spaghetti opgezet en met het nodige geknars opgesmikkeld.

In Ad Dakhla heb ik de volgende dag Inge ontmoet. Een zwitserse die het leven in Zwitserland heeft omgeruild voor dat in de Sahara. Ze runt hier een camping aan de prachtige baai van Ad Dakhla. Toen ze hoorde van mijn plannen had ze het liefst alles achtergelaten en met me meegereisd. Ondertussen, moet ik bekennen, had ik de westelijke Sahara wel gezien. Links zand, rechts zand en weinig afwisseling in het uitzicht. Door de wind waait er zoveel zand door de lucht dat het de hele dag lijkt alsof je door de mist rijd. Hoe zuidelijker ik geraakte in Marrokko werd de weg er ook niet beter op. Ik was dan ook blij de grens met Mauritanië bereikt te hebben. 

Nu staat deze grensovergang bekend om z'n lange wachttijden, maar ik heb het er toch maar op gewaagd. Om 15:00 uur aangekomen en al snel melde zich een "fikser". Zo'n mannetje dat jou wel eens snel door de douanaperikelen zal leiden. Voor 20 euro helpt ie je van het ene naar het andere loket. Eerst de Marrokaanse politie, dan de Marrokaanse douane, dan de Mauritaanse douane en dan wederom politie. De eerste twee waren zo gepiept. Om dan bij de Mauritaanse douane te komen moet je eerst over een 4 km. lange onverharde piste. Een stukje niemandsland. De gravelmodus van de motor ingeschakeld en het eerste stuk ging prima. Toch groef de motor zich op een gegeven moment in en ging ik onderuit. Gelukkig was de fikser er bij dus met zijn tweeën de motor weer snel overeind. Flink aan het gas zitten draaien om los te komen maar amateur die ik ben blijft bij de gravelmodus de tractiecontrol volledig gehandhaafd. Hierbij heb ik dus vermoedelijk de koppeling overbelast. Deze eerst maar een half uurtje af laten koelen maar ook daarna pakte ie niet meer op. Zowel op de hendel als op de koppeling zelf de kabel zover losgedraaid dat er weer een vrije slag ontstond. Nu de tractiecontrol in de gravelmodus aangepast naar 0 en een nieuwe poging gedaan. Weg waren we weer.

 

Ondertussen was de grens gesloten maar m'n fikser kreeg het voor elkaar me er toch doorheen te loodsen. Dubbel en dwars z'n geld waard die jongen. Achter me ging de ketting over de weg op slot. 

Vanwege de wind is het vrijwel geen doen een koepeltent op te zetten. Je staat met die tent in je handen en lijkt net zo'n kite surfer. In plaats van op de grond beweegt de tent zich enkele meters in de lucht. Moet een fantastisch gezicht geweest zijn mij zo te zien worstelen. De 2e dag in de Mauritaanse woestijn ben ik dan ook gestopt bij een politiepost langs de weg en heb ik gevraagd of ik achter hun administratiehok m'n tent op mocht zetten. Lekker uit de wind. Dit werkte veel beter. De laatste spaghetti gekookt en de volgende dag op naar Rosso, de grensovergang tussen Mauritanië en Senegal. 

Ondertussen na het bezoek van enkele kamelen bij m'n tent (foto onder links) ook de eerste wilde mauritaanse ezels kunnen spotten (foto onder rechts). 

De etappe naar Rosso werd er een om snel te vergeten. De weg was in eerste instantie veel beter dan in Marokko. Asfalt was nieuw en strak. Al snel bleek echter dat waarschijnlijk vanwege bezuinigingen er een te goedkoop goedje gebruikt was. Het asfalt kwam overal los van de ondergrond. Hierdoor ontstonden gaten van 2 m2 en vele asvaltplakaten kwamen rechtovereind te staan. De auto's reden continue door de berm en ik zigzagde door dit maanlandschap heen. Onderweg enkele Mauritaanse jongens ontmoet die zelf thee aan het stoken waren. Het rook naar alcohol en op mijn verzoek ging er een speciaal voor mij zelf koffie maken. We hebben lekker zitten kletsen met behulp van de google vertaalapp. 

Tot overmaat van ramp had men verderop de weg geheel afgesloten en werden we door de woestijn omgeleid. Wederom een piste waar ik niet op gerekend had. 47 graden, veel wind en geen beschut plekje te vinden om een tent op te zetten. Gelukkig had ik voor vertrek 4 liter extra water getankt in m'n jerrycan.
50 km voor de grens werd de weg weer begaanbaar. Op een politiepost werd ik aangehouden en het hoofd van de politie legde me uit dat hij m'n gids was en me naar de grenspost zou begeleiden. Achteraf blijkt hij dus gewoon een fikser te zijn die voor de corrupte politie hier werkt. Aangekomen bij de grens loodste hij me naar binnen. Daar kreeg hij al snel ruzie met andere fiksers die vonden dat de politie hen het brood uit de mond roofde. Het werd steeds onvriendelijker en mijn papieren gingen van de een naar de ander zonder da ik er zelf nog kijk op had. Uiteindelijk kwamen ze onderling tot een overeenkomst en werden mijn papieren bij de douane ingeleverd en gestempeld. Het gaf een heel vervelend gevoel om zelf geen controle meer te hebben over de situatie en heb dan ook voor mezelf besloten geen gebruik meer te maken van fiksers. Dan maar wat langer in de rij en van het kastje naar de muur.

Ondertussen had ik na die inspannende rit en de 4 uur wachten in de zon m'n zakken wel vol. Uiteindelijk moest ik vanuit de grenspost met de ferry naar de overkant van de rivier om zo in Senegal te komen. Zodra ik Senegal binnen reed veranderde het landschap. Veel meer begroeiing en alles doet veel vriendelijker aan. Ook de mensen zelf en zeker in hun kleurrijke kleding. De dames zijn tip top gekleed in lange jurken en lopen zoals italianen te paraderen over straat. In de verte zag ik een man aan komen lopen toen ik even gestopt was om te drinken. Hij was nog een stuk groter dan ik en droeg een broek en hemd voorzien van de meest felle kleuren in verticale strepen die je je maar voor kunt stellen. Hij begroette me vriendelijk en m'n gevoel bij Senegal was meteen goed. Beter dan Mauritanië. Daar heerst niet alleen armoede maar is het echt voor velen een gevecht om te overleven. Had het er gisteravond nog over met een local. Hij ziet veel Mauritaniërs naar Senegal komen omdat dingen hier beter geregeld zijn.

Zit nu in een hostel in het centrum van Dakar (foto boven). Heb vandaag 1 visum kunnen regelen op een van de ambassades. Op de ambassade voor Mali moest ik m'n paspoort achterlaten. Kan ik morgen weer ophalen maar dat betekent wel dat ik de andere ambassades vandaag niet kon bezoeken. Zit hier dus vermoedelijk nog wel een paar dagen vast voordat ik kan gaan genieten van de trip door Senegal naar Guinee.

Gelukkig ondertussen weer contact met het thuisfront. Dat maakt veel goed.

29.7.2019 Mario in de Atlas

Deel 2

Een wijs man zei ooit tegen me: als je pis stinkt moet je drinken. Nou, gedronken heb ik. Vanaf 10.00u 's ochtends gaf de thermometer op de Honda al 37 graden aan. Liters water per dag gingen er doorheen. Ja je leest het goed: water, bier is vrijwel overal taboe in Marokko. Wel overal blije vriendelijke Marokkanen daar aan de overkant van het water. Het leek wel een Marokkaans welkomstcommitee. Iedereen stond naar me te zwaaien toen ik van de boot af reed. Even later viel het me op dat ze ook iets in hun handen hadden. Marokkaanse simkaarten bleek hun verkoopwaar te zijn. Op de eerste camping kwam ik Paul en Jaminaa tegen. Hij is een Nederlander die jaren geleden gestopt is met zijn bedrijf in Nederland. Toen hij uitlegde waarom hij gestopt was klonken zijn redenen me heel bekend in de oren. Hij woont nu in Marokko en runt samen met zijn vrouw een bedrijf dat off road trips aanbied. www. 4x4marokko.nl. Hij voorzag me nog van koffie en ook handige tips voor m'n reis. Op mijn vraag wat hij betaalde per nacht voor de camping zei hij 40 Marokkaanse dirham. Had ik dus toch gelijk. Bij aankomst rekende de receptionist, een ventje van een jaar of 14, me voor wat het me ging kosten. Hij schreef het voor me op: 55 DH. Hij keek me daarbij met zijn veel te grote ogen vragend aan. Ik voelde dat ie te veel vroeg maar ja, 55 DH is nog geen 5 euro, en dan die ogen hè. Op de gastvrijheid van de Marokkanen valt niets aan te merken. Krijg niet eens de kans 's ochtends m'n benzinebrandertje aan te steken of ze staan al met koffie voor me klaar. Soep in Mediya, koes koes in El Jadida en hier in Ounara moest ik nog voor m'n tentje stond aanschuiven bij Claudie en haar 3 kinderen voor een kop mierzoete thee. Claudie is Marrokaanse en wil zodra de kinderen het huis uit zijn een wereldreis gaan maken met een camper. Ik zeg wacht maar tot er kleinkinderen zijn, dan denk je er wel anders over. In El Jadida heb ik de billen een dagje rust gegund. De zadelpijn word er niet minder op. 's Avonds eerst maar eens een selfie gemaakt van m'n kont maar dat zag er allemaal nog strak uit. Zal de foto niet aan het verslag toevoegen. Die dag gelijk even een handwasje gedaan zodat alles weer fris en fruitig rook.

Motorrijden in Marokko is soms een echte uitdaging. In plaats van je knipperlicht gebruik je de claxon en degene met de grootste ballen heeft voorrang. Geloof me, sommigen hebben wel heeeeel grote conyones. De wegen waren in het noorden best okay maar hoe zuidelijker je komt hoe verraderlijker het word. Gaten zo groot als m'n voorwiel zijn geen uitzondering. Op zich geen probleem maar het vergt wel constante concentratie. Dat ik die op kon brengen konden de drie schoffies aan de benzinepomp onderweg niet geloven. Ze zagen dat ik uit Nederland kwam en riepen natuurlijk meteen Amsterdam. Toen ik ook nog een sjaggie stond te draaien kon ik ze niet doen geloven dat daar geen wiet in zat. Direct haalde een van de mannekes een pijp uit z'n kontzak en de inhoud van een minuscuul puntig zakje verdween daar in. Om de beurt zogen ze de longen vol en werden ze zichtbaar vrolijker. Bij m'n vertrek een half uurtje later zag ik ze in mijn spiegel met drieën staan zwaaien. Al met al is Marokko me prima bevallen. Wat me wel bijblijft is de enorme armoede. De rijken hebben een auto en meer dan de helft doet het met brommer, ezel of te voet. 40km lopen voor boodschappen of werk is daar geen uitzondering. In Nijmegen krijg je daar een medaille voor, maar voor het gros hier in Marokko is het dagelijkse kost. Zijn ze er minder gelukkig door? In mijn ogen niet. Als je ze spreekt zijn ze best tevreden en hoeft er in hun ogen weinig te veranderen. Er waren er bij die in Nederland gewoond hèbben maar blij zijn dat ze weer in Marokko leven. Wat wel een probleem is is het vuilnis. Dit kom je overal tegen, zowel binnen als buiten de stad. De overheid doet daar blijkbaar niets aan maar het verpaupert het straatbeeld en je ruikt het ook overal. Vandaag stond er een pas over het Atlas gebergte op het programma. Gezien mjjn onwaarschijnlijke hoogtevrees zag ik hier best wel tegen op. Gelukkig viel het enorm mee en heb ik eigenlijk heel de dag heerlijk bochtjes gedraaid. Heel even zelfs alvast een klein stukje piste meegepakt (zie foto). Morgen rijd ik m'n laatste etappe in Marokko en start het avontuur in de Sahara met daarop aansluitend Mauritanië. Samen goed voor een rit van zo'n 2200 km woestijn. Ik vermoed daar geen bereik te zullen hebben dus horen jullie weer van me over minimaal een week of 2, vanuit Senegal.

23.7.2019 Mario verlaat Europa

Het is zover, afgelopen woensdag 17 juli is Mario vertrokken richting het zuiden.

Week 1

De juffrouw aan de kassa draagt zichtbaar met trots een verse potrettatoeage van haar vader op haar onderarm. Ze ziet er erg verzorgd uit en is super vriendelijk en behulpzaam. 1-0 Voor Luxemburg.
Buiten is het chaos. Vanwege de belastingvrije brandstof staan alle op reis zijnde vakantiegangers hier aan de pomp. Een veel te dikke belg staat enorme stampij te maken omdat hij zo lang moet wachten aan de pomp. 0-1 Achter voor Belgie.
Zelf dank ik de afdeling ontwikkeling van Honda voor het ontwerp van de 25 liter tank op mijn Africa Twin. Sinds vanochtend al 450 km. Gebold en ben nog niet leeg. Deze morgen inderdaad vetrokken voor m'n Afrika avontuur. Afscheid genomen van het gezin en ik moet toegeven dat viel me ondanks alle voorbereidingen en afscheids feestjes enorm zwaar. Best een enorme impact om iedereen zo achter te laten. Al snel werden m'n tranen echter gedroogd door de rijwind onder het vizier en was ik onderweg. Fluitend de Benelux, met z'n stress maatschappij, bureaucratie en mensen die het veel beter hebben dan men elders op de wereld voor kan stellen, achter me latend. 's Avonds in Frankrijk voor het eerst m'n tentje opgezet en een eigen koffietje gemaakt.

Ondertussen regelmatig de saaie snelweg verlaten en een stuk binnendoor getoerd. Wat me enorm tegenviel was de druk op het voorwiel in de korte overhaakse haarspeldbochten. Vanwege de zware bepakking helemaal achterop de motor verloor het voorwiel regelmatig z'n grip en liep de motor helemaal naar buiten. Handen voeten nodig om de boel in het spoor te houden. Het was me duidelijk dat ik gewicht moest lozen, De bepakking anders moest positioneren en desnoods de vorkpoten maar iets door de kroonplaten heen laten steken om zo de balhoofdhoek wat scherper te krijgen. 's Avonds ontmoete ik José. Hij vertelde me deelgenomen te hebben aan de Afrika rally. Hem heb ik m'n fuellbottle met houder geschonken en de rest van het overbodige spul aldaar in de container gegooid. Nu nog even flink doorroken dan zijn de meegenomen pakjes sjag er ook zo doorheen en dat scheelt weer een aantal grammen.
Ondertussen was de grens Frankrijk Spanje gepasseerd. Wat een masjestueus gezicht is dat. Ik had het gevoel van een kind dat voor het eerst op vakantie gaat.

Jammer dat even later de extreem overbebouwde stad Barcelona in het zicht komt. Deze eenmaal gepasseerd komen de betere vergezichten van het Spaanse berglandschap weer in beeld en dat maakt veel goed. Al snel passeerde ik het bord Tarragona. Jaren geleden werden m'n racematen en ik gevraagd deel te nemen aan de historische classic race van Tarragona. Onze ego's werden hierdoor zo gestreeld dat we met vier man ja zeiden. Vrijdagavond vetrokken, zaterdag samen met Phil Read en andere racecoryfeeën ontvangst op het gemeentehuis van Tarragona door de burgemeester himself. Zondag de race, 's avonds 4 motoren inladen in de TNS bus en weer gaan. Gekkenwerk, maar wel een enorme ervaring. Even speelde ik bij het passeren dan ook met de gedachte om het gemeentehuis te bezoeken. Daar de burgemeester destijds al bijna in staat van ontbinding verkeerde heb ik dit maar achterwege gelaten. Een dag later na een omweg van pak 'm beet 200km door de bergen terecht gekomen op een afgelegen camping in Spanje. De oude man aan de receptie zag er versleten uit. Buiten was het 37 graden en hij zat daar de hele dag in z'n hokje van metalen golfplaten. Zijn overhemd was zelfs natter dan dat van mij. Wie het hardste stonk durf ik zo niet te zeggen. Met ingehouden tegenzin stond hij op vanaf zijn computer met porno en hiep mij aan een staplaats voor m'n tentje. Dat Spanjaarden lui zijn weten we maar om een rubberen hogedruk waterleiding niet dieper dan 5 cm de grond in te graven gaat toch wat ver. Bij de tweede haring die ik de grond in sloeg spoot het water 2 meter de lucht in. Slang uit de grond getrokken en een knik er in gemaakt. Dit even gefixeerd met wat rotsen en toen dezelfde man maar even gevraagd dit te repareren zodat ik vannacht niet weg zou drijven. Dat hij hier niet blij mee was hoef ik je niet uit te leggen. Gelukkig versta ik geen Spaans maar de inhoud van zijn gebral was me wel duidelijk. 's Avonds in de bar ontmoete ik Pascal. Een vrolijke motard uit Den Haag die een rondreis langs vrienden in Spanje aan het maken was. We hebben tot sluitingstijd lekker zitten bieren en beloofd elkaar 's ochtends bij het ontbijt nog te zien. Waarschijnlijk toch te veel bier geweest voor Pascal want om 8 uur ben ik vertrokken zonder enig teken van leven van hem. Ondertussen ruim 3000 km op de teller.

Vandaag m'n ticket geregeld voor de ferry naar Tanger vanuit Algeciras. Gibraltar heeft z'n ferry's naar Tanger geskipt. Lig nu hier op een bedje op het strand te kijken naar de overkant waar het morgen allemaal gaat beginnen. AFRIKA!

vertrek 17 juli, vanaf Rijen.

maandagavond 15 juli, afscheid op de motorclub.

Tonnie en Mario

NIEUWE VERTREKDATUM IS BEKEND: 17 JULI 2019

30 juni. Vandaag verrast met een afscheidsparty voor m,n vertrek naar afrika. Super leuk allemaal. Zal jullie missen. 
 

Afgelopen 2 weken druk geweest met opnieuw de voorbereidingen te treffen voor m'n afrikatrip. Alles opnieuw getest, aangevraagd en ingepakt.

17 juli gaat het voorwiel richting het zuiden.

Naast mijn motto "go fast life is short" zal ik zeker ook de inscriptie op de prachtige Leatherman van de DVD "enjoy and stay safe" in gedachten houden.



VOORWOORD

4 Juni 2018 is het dan zover.

Tijdsbestek reis, ongeveer 1 jaar. Route, niet exact gepland. Gps, nee. Kompas, ja. Haast, absoluut niet, gaan waar het mooi en onverhard is. Doel, genieten van off road rijden, vreemde culturen ontmoeten en vooral onthaasten. Slaapplaats, tentje. Diner, zelf klaar maken op benzinebrander maar net wat er te krijgen of te vangen is. Waarom afrika? De grootste ongerepte uitdaging op deze wereldbol. Ervaren hoe het ook kan en daarvan hopelijk een stukje mee terug brengen. Ik verkeer in de uitzonderlijke omstandigheid om een lang gekoesterde wens in vervulling te laten gaan. Zaakjes redelijk op orde, een echtgenote die er meteen achter stond en kinderen die al snel uitgehuild waren.


Wat zal ik mijn gezin en kleinkinderen missen zeker met de wetenschap ze ik ze in een hectische tijd er alleen voor op laat draaien. Gelukkig hebben ze het plan opgepakt om me bij aankomst in Zuid-Afrika te bezoeken zodat we daar samen lekker een paar weekjes kunnen genieten van elkaar. De motor en toebehoren zijn bijna gereed. Nog enkele ambassades bezoeken voor de nodige visums. Enkele soorten noppen banden uittesten en dan is het zover. Op deze website word je door Martin wekelijks op de hoogte gehouden van " waar is mario nu".

Mario, 12.4.2018





Mario op zijn nieuwe aanwinst, uittesten en inrijden.

Vandaag de nieuwe genopte pantoffels gehaald voor m'n Afrika twin. Voor de eerste keer de handen aan de nieuwe motor vuil gemaakt, instructie gehad voor het met de hand vervangen en de lengte van de bandenlichters bepaald. Tijdens de eerste kilometers leek het


in de bochten of er iemand met een elastiek aan m'n stuur bleef trekken. Hopen dat dit snel went en dit weekend maar eens een zandhoopje opzoeken om de grip te testen. Mijn twin en ik zijn er bijna klaar voor. Grtz. Mario, 17.4.2018

 

Vertrek uitgesteld.

Afgelopen maandag werd ik verrast door de vrolijke driehoek en m'n vrienden van de maandagavond sleutelclub. Voor m'n Afrika trip ontving ik een grandioze gereedschapset van Leatherman met persoonlijke inscriptie. Woorden schoten me tekort. Ontzettend bedankt jongens, super blij mee en ga hem zeker gebruiken onderweg. Helaas moet ik vanwege gezondheidsredenen binnen het gezin mijn trip even uitstellen. Eerst gaan we samen het gevecht aan tegen deze ziekte om daarna een nieuwe vetrekdatum vast te stellen. Grtz, Mario, 15.5.2018
















We volgen Mario op zijn reis door Afrika. Laatste update 14.08.2019 .